«تمام مشکلات پرورش کودکان به نوعی اشتباه های مربوط به روابط انسانی است. این مشکلات به ویژه زمانی فراوان تر هستند که والدین نمی دانند چگونه فرزندانشان را با منشی دموکراتیک تربیت کنند. این منش امروزه یک ضرورت است، زیرا روش های قدیمی خودکامه نه قابل اجرا هستند و نه موثر.»
موقع سبزه گذاشتن اولش ادم از جوانه زدن دانه ها سر ذوق میاد و با دقت بهش اب و نور میده تا خوب رشد کنه بعد که این اتفاق افتاد منتظری که۱۳ بدر برسه و بندازیش بیرون دیگه مثل روزای اول جذابیت نداره. خیلی از روابط و کارهای ما هم دقیقا مثل همین سبزه هستش، وقتی به بلوغ و رشد و تکامل میرسن دیگه حس و حالشونو نداریم..
با شروع پاندومی کرونا رفت آمد و روابط خانوادگی کم شد اما امسال در نوروز 1401 با توجه به کاهش آمار و تلفات این پاندومی، ارتباطات و رفت و آمد های فامیلی بیشتر شد .
اما نکته جالب توجه این بود که دیگر بچه های با پدر و مادر به دید و بازدید نرفتند یا اگر رفتند بعد زمان کوتاهی با اشاره و ایما والدین را به حرکت برای برگشت به خانه تحت فشار قرار می دادند حتی گفتگوهای بزرگسالان هم نشان می دادن که آنها هم بودن ماندن در خانه را به دیدارها ترجیح می دادند.
برای من جالب بود با چند تایی غیر مستقیم و در مدت دیدار های کوتاه مان صحبت کردم حوصله مقوله مشترک شان بود حوصله ندارم، خسته می شوم، از دیدارهای طولانی بدم میاد و.... حرف از بی حوصلگی ها خستگی ها بود .
به نظر من ادم ها ظرفیتهای وجودی بسیار زیادی دارند بی حوصلگی نشانهای از کاهش ظرفیتهای وجودی است. شوپنهاور (نقل به مضمون) در کتاب در باب حکمت زندگی به نوعی پیش بینی می کند که ادم ها در پایان قرن 20 در پی کاهش تدریجی ظرفیتهای وجودیشان، کم حوصلهتر میشوند و اریک فروم جامعه شناس و روان شناس معتقد است که سر رفتن حوصله یک واکنش روانشناختی به دنیای مدرن است که انسان ها از خودشان بیگانه شده اند. یکی از مهمترین علت های بی حوصلگی "نقص توجه" است. هر چقدر توجه ما به محرک های محیطی پیرامونمان کمتر شود حوصله مان بیشتر سر می رود. هرچقدر محرک های بیرونی بیشتر شوند تمرکز انسان کمتر می شود و مدام حواسش از یک محرک به محرک دیگر پرت می شود. دنیای امروز با کثرت محرک های حسی اجازه تمرکز را از انسان گرفته اند. طبیعی است فردی که قادر به تمرکز نباشد خیلی زود از محیط پیرامون دلزده می شود و حوصله اش سر می رود.
بی حوصلگی می تواند به علت فقدان کیفیت ارتباطات نیز باشد. آدمی وقتی با موقعیتها و وضعیتهایی روبهرو میشود که به هر دلیل احساس میکند آن موقعیت کیفیت لازم را برای برقراری ارتباط ندارد اغلب دچار بی حوصلگی می شود.
یکی از دلایل قابل تامل در این مورد، ارتباط بیحوصلگی با اوقات فراغت ماست. به عنوان مثال بسیاری از ما درگیر شبکه های متنوع اجتماعی شخصی مان هستیم که نتیجه آن کم توجهی ما به محرک های محیطی پیرامونمان است و باعث ایجاد بی حوصلگی می شود.
زندگی وقتی برای ما جالب میشود که ما از تواناییها و ظرفیتهای وجودی خود چون خلاقیت، گفتگو و استدلال کردن و از ظرفیتهای اخلاقی مثل مثل با هم بودن استفاده کنیم.
در اصطلاح مرسوم، حوصلهسررفتگی حالت احساسی و گاه روانشناختی است که وقتی فردی هیچ کارِ به خصوصی برای انجام دادن ندارد، تجربه میکند؛ علاقهای به محیط اطراف خود ندارد، یا احساس میکند که یک روز یا دورهای کسلکننده یا خستهکننده را میگذراند. دانشمندان نیز آن را به عنوان پدیدهای مدرن که دارای بعد فرهنگی است، درک میکنند. محققان معتقدند: «هیچ تعریفِ پذیرفتهشدۀ جهانی از حوصلهسررفتگی وجود ندارد. اما هرچه که باشد، محققان معتقدند، این فقط اسم دیگری برای افسردگی یا بیاشتهایی نیست. به نظر میرسد سر رفتن حوصله حالت روانی خاص است که مردم آن را ناخوشایند میدانند - عدم تحریکی که به آنها میل به خلاصی میدهد. علاوهبر آن با انبوهی از پیامدهای رفتاری، پزشکی و اجتماعی همراه است.
بارانِ انديشه
میگستراند بر دل
شور زندگی را
حتا در حصر پروانه
و كتمان پيلهها
گر بهار عمر باشد باز بر تخت چمن
چتر گل در سر کشی، ای مرغ خوشخوان غم مخور
سال نو مبارک
دوست بازیافته یک داستان کوتاه نوشته فرد اولمن نویسنده و نقاش آلمانی است. مهدى سحابى آن را ترجمه و انتشارات ماهى آن را به چاپ رسانده است
در اغلب موارد در جملات ابتدایی کتاب ها و داستان های غنی در اولین سطر آن مفهوم و کلیت و اصل داستان در قالبی سربسته می آید کتاب دوست بازیافته اما برعکس همه موارد گفته شده است در این کتاب تو باید با هیجان و یک سر کتاب را بخوانی چون تمام آن در یک خط آن هم آخرین سطر کتاب بیان شده و به معنا نیست که آن یک خط را بخوانی کل داستان را فهمیده ای برای فهم آن یک خط باید تمام داستان را بخوانی اما با جمله آخر مات و مبهوت می مانی و شاید هم ناخودآگاه لبخند بزنی یا غمی برچهره ات بنشیند.
که نام آیینه ها برون ز کوره ها سنگ است