امروزه در جامعه ما به ویژه در بین زنان و دختران  زمانی که حضور بیشتری در اجتماع پیدا می کنند و اغلب تغییراتی را در شخصیت خود اعمال می کنند تغییر نام پدیده مرسومی شده است .اگر چه که موضوعات انسانی به علت پیچیدگی نوع بشر و به تبع آن مسایل اجتماعی ناشی از آن، موضوعاتی هستند که برای درک جامع باید از منظرهای مختلف اجتماعی، فرهنگی، زیستی، روانی و مواردی از این قبیل بررسی شوند.  اما می توان گفت از نظر فرهنگی و اجتماعی پیشرفت جوامع، مدرنیته شدن ، شکل گیری الگوهای جدید، افزایش دامنه شبکه ها و فضاها مجازی چون اینستاگرام و... مقبول نبودن و طرد برخی اسامی کهن، فعالیت بیش از پیش زنان و پا به عرصه اجتماع گذاشتن آنان در شکل گیری و تغییر نام و اتخاذ نام جدید – مستعار-  دخیل هستند. در این زمینه مردان به علت ویژگی های خاص و متمایز روانی، شخصیتی و زیستی نسبت به زنان تمایل کمتری به تغییر نام و اخذ نام جدید دارند. در طول مدت یکسال چند تن از افرادی را که می شناختم اسامی خود را تغییر داده اند و تمایل دارند که با نام جدید صدایشان کنند و با این نام بشناسندشان. برای نمونه چند مورد را ذکر می کنم

هاجر به مهرسانا (بعد از ازدواج تغییر اتفاق افتاده)

احترام به رها

فاطمه به نیلوفر (بعد از ازدواج تغییر اتفاق افتاده)

نجمه به شیلا

مرتضی به آرشام

فائزه به مهتاب

سمیه به شوگار

پ.ن اسامی ذکر شده به جز فاطمه همه متولدین دهه 60 می باشند

در چهارمين روز از زمستان 1297 هجري شمسي، اولين شناسنامه ايراني به نام «فاطمه ايراني»، توسط اداره كل سجل احوال دارالخلافه، مستقر در «بلديه تهران» صادر شد (رجب زاده، 1378، نشر روش)

اما نام نهادن بر افراد قدمتی به بلندای تاریخ بشیریت دارد  و انسانها همدیگر را با بهترین نامها ازدیدگاه خودشان صدا می زدند و عموما در هر جامعه ای اسامي شخصیت های مهم ملی، مذهبی، اساطیری ،تاریخی و ... جز نام هاي مورد علاقه و محبوب مردم بوده و فکر نمی کنم از جمعیت حاضر کره زمین شخصی هم اکنون بدون نام باشددر واقع و با همه پیشرفت های بشری ضرورت نام گذاري هنوز باقی مانده و شاید باقی خواهد ماند. از دیدگاه جامعه شناسی  بررسي نام هاي يك جامعه نشان دهندة گرايش افراد به مدرنيزاسيون ، دوري و يا نزديكي به فرهنگ بومي و سنتي و تأثيرات وضعيت درآ مدي بر گزينش نام هاست و می تواند نشان دهنده وضعيت فرهنگي جامعه باشد.

پ.ن : رجب زاده احمد(1378)،تحلیل اجتماعی نامگذاری : بررسی موردی اراک همدان و بوشهر،  تهران، انتشارات روش چاپ اول 

هر انسانی بر اساس سیر رشد خود در محیط خانواده و اجتماع یک سری ویژگی های تثبت شده شخصیتی دارد که قابلیت ارتقا و اصلاح را دارند در وهله اول  اگر و اگر خود شخص خواهان تغییر باشد.

‏کلمات آدم را به عمل سوق می‌دهند.

گاهی انتخاب نادرست همین کلمات موجب عملی نادرست

و بدتر از آن اصرار بر تداوم این عمل می‌شود.

سرعت توسعۀ نامتوازن نه تنها ما را به مقصد نخواهد رساند، بلکه از مقصد مطلوب به سرعت دور می کند

«روزی خواهد رسید که پیشرفت ملت ها نه با قدرت نظامی و اقتصادی آنها قضاوت خواهد شد و نه با شکوه پایتخت‌ها و یا جلوه‌های ظاهری‌شان . در آن روز پیشرفت ملت ها با رفاه اجتماعی مردمان‌شان، با سطح سلامت و بهداشت آنها و با کیفیت تغذیه و آموزش، با فرصت دستیابی آنها به دستمزد عادلانه در مقابل کار، با سطح مشارکت مردمی در تصمیم گیری‌ها، با احترامی که برای آزادی‌های اجتماعی و سیاسی آنها نشان داده می شود، با میزان توجه به اقشار محروم و آسیب پذیر و با حمایتی که نسبت به رشد فکری و جسمی کودکان اعمال می شود، اندازه گیری خواهد شد»

از نگاه پدیدار شناسی هوسرل

"بسیاری از  مشکلات بشر از نوع پرسیدن او شروع می شود"

بنابراین اگر چراها را 

به چگونه و چطور تغییر  دهیم 

زندگیمان مسیر و نتایجش متفاوت می شود.

ما بزرگترین چشمه قدرت را دیدیم
و او را "خدا خواندیم.
ما می ‌توانستیم هر لقب دیگری که
مایل بودیم به او بدهیم،
مانند: ژرفنا، تاریکی مطلق، روشنایی مطلق،
مادّه، روح، امیدِ نهایی یا حتّی سکوت!
امّا هرگز فراموش مکن
که این خودِ ما بودیم که اسمش را تعیین کردیم...

                                                                                     نیکوس کازانتزاکیس

امروز هم بخشی  از تایم خود را صرف دیدن فیلمی با نام زوربای یونانی Zorba the Greek محصول 1964 به کارگردانی مایکل کاکویانیس کردم.

 محوریت فیلم افسردگی، درماندگی، سرخوردگی  و در عین حال لذت بردن  از زمان حال و با شعار زنده باد زندگی است. مهمترین ویژگی شخص و شخصیت زوربا رهایی از تمام قیود است، حتی از قید بی قیدی که این رهایی به زوربا نوعی لذت و شادی عمیق و  پایدار بخشیده است.

لازمه خلق چنین شخصیتی نیازمند شناخت ابعاد شخصیتی انسان، نیازها وخواسته هایش و همینطور فرهنگ عمومی اجتماعی ست که فرد در آنجا زندگی می کند.

پ.ن: کتابی نیز یا هم نام از نیکوس کازانتزاکیس نویسنده یونانی وجود دارد که این فیلم اقتباسی از همین کتاب است.

پ.ن: اقتباس  فیلم به اندازه خود رمان موفق نیست. و کتاب را بر فیلم ترجیح می دهم .

 دیالوگ‌ بسیار پرمعنایی فیلم دو پاپ :

"به نظرم می‌آید ما(کلیسا) دیگر بخشی از این دنیا نیستیم، و به آن تعلق نداریم". 

"من (پاپ) دیگر نمی‌خواهم فروشنده باشم و چیزی را تبلیغ کنم که به آن اعتقاد ندارم". 

فرانسیس از جاماندگیِ کلیسا و ناکارآمدی آن درجهان امروز گله میکند و کلیسا را مقصر دانسته و می‌ گوید

"ما داریم مردم را از دست می‌دهیم".

دو پاپ  The Two Popes, فیلمی در ژانر درام به کارگردانی فرناندو میرلس، که در سال ۲۰۱۹ اکران شد . موضوع فیلم اینه که در پشت دیوارهای واتیکان، پاپ بندیکت محافظه کار و پاپ فرانسیس، باید یه زمینه مشترک پیدا کنند تا به یک الگوی جدید برای کلیسای کاتولیک برسند. در واقع عوامل فیلم یه  موضوع سنگین و تفرقه‌­افکن رو  به موضوعی دست­‌یافتنی­‌تر، جذابیت غیر قابل انکاری تبدیل کردند. جذابیت  های فیلم آنجاست که  فرانسیس با آهنگ «بلک برد»، رقص تانگو را به بندیکت یاد می ده  و یا وقتی که درباره­ آینده­ کلیسا بحث کنن در حالی که  پیتزا می­‌خورند.  اصل مهم به نظر من تبدیل نقطه­ مرکزی قدرت مذهبی به یک موضوع دست­‌یافتنیه.

فاصله اجتماعی واژه ای که این روزها زیاد شنیده می شود ، واژه ای است که به عمد یا سهوا بر  روی قرنطینه گذاشته شده و از آن معنای فاصله فیزیکی استنباط می شود .در حالی که فاصله گذاری فیزیکی افراد برای جلوگیری از انتقال کروناویروس به میزبان‌های جدید بسیار متفاوت از فاصله گذاری اجتماعی است که مفهومی جامعه شناختی است.مردم باید فاصله فیزیکی را رعایت کنند. و برعکس تلاش شود تا با رسانه های جمعی گوناگون فاصله اجتماعی شان  کم شود.

مفهوم فاصله اجتماعی برای آن به کار می رود که میزان احساس نزدیکی یا پذیرشی را که اعضای یک گروه در قبال گروه دیگر دارند، بسنجد.

این مفهوم اغلب برای سنجش درجه صمیمیت ممکن در روابط اجتماعی گروههای مختلف نژادی و قومی و رابطه بین اعضای آنها به کار می رود

(مبانی جامعه شناسی ، بروس کوئن، 1382، 131)

امروز با طاعون کامو بعد از 8 سال دوباره دیدار کردم.دوستی که اسمش ناگهان باعث می‌شه دل آدم هری بریزه.کامو توی این کتاب اتفاقای روزمره اهالی شهر اوران الجزایر رو در دوران شیوع بیماری طاعون در اواسط قرن ۲۰ میلادی روایت می کنه.

طاعون در واقع سرکشی آدم ها  از جهان اجتماعی، اجتماعی که باید در مبارزه‌هایش شرکت کرد. اگر از بیگانه (یکی دیگر از آثار کامو) تا طاعون راهی در راستای تحول باشه، این تحول در جهان همبستگی و مشارکته. کامو با همه ذکاوتش، به ناامیدی از زندگی انسان در این دنیا مشهوره  و مرگ رو بهتر از زندگی بررسی کرده، اما به قول پرویز شهدی مترجم آثارش، کامو در «طاعون» برخلاف آنچه از اسم کتاب برمی‌آید آدم امیدوارتری است. بنابراین یکی از علت‌هایی پیشنهاد برای مطالعه «طاعون»  همین اندک امیدواری بیشتر و تاکید بر همبستگی باشد.

سواي حرف‏هاي سمبليك مولوي،‌

شما خوب به جريان بزرگ شدن بچه‌ي آدميزاد توجه كنيد و ببينيد چگونه هر روز كه بزرگتر مي‏شود به جاي اينكه شكفته‏ تر و شادمان‏تر گردد رو به پژمردگي، ملالت، خشكي و خشونت مي‏رود. هر روز انبساط،‌ شادي طبيعي و سلامت روحي او افت مي‏كند و وجودش به تلخي و كساد معنوي مي‏گرايد.

«خواستن» و جست‏وجوي بروني‏ها ـ كه وسيله‌ي آن فكر خشك و تهي از معنا است ـ هستي عميق، منبسط، باز، شاداب و زيباي انسان را تباه مي‏كند؛ آنرا به فساد مي‏كشاند؛ چشمه‌ي زاينده‌ي روح و معنويت اصيل او را خشك مي ‏كند.

                                             با پیر بلخ ، محمد جعفر مصفا، ص 20

یک کتابی که این روزها  مشغول خوندش هستم کتابی با عنوان با پیر بلخ هست. با قاطعیت می تونم بگم اين کتاب سخن مولانا رو  به شکل  مفيدتر و کاربردی و قابل فهم ارائه کرده است.

محمد جعفر مصفا در این کتاب از مفیدترین و کاربردی ترین بعد مثنوی، که همان روان و درون انسان است، جهت بیان مسالهء انسان به زیبایی بهره برده است.و بیان می کند 

جدیت بزرگترین کمبود ماست.

«آدمی همواره در پی آن است که بر لشکرها فرمان راند و بر دانشگاه‌ها ریاست کند و محبوب زیبارویان باشد. اگر به همه‌ی این‌ها دست یابد، آن‌گاه حسرت دشت‌ها و سکوت و آرامش را می‌خورد و در آرزوی آلونک شبانان می‌سوزد.»

                                          سفر به دور اتاقم، اگزویه دومستر، ماهی، احمد پرهیزی

خوندن این کتاب رو در روزهای قرنطینه خانگی به شما پیشنهاد می کنم :

نویسنده کتاب اگزویه دومستر  است که اولین بار با این کتاب به خوانندگان فارسی زبان معرفی می شه  کتاب رو انتشارات ماهی در قطع جیبی چاپ کرده است. و آقای احمد پرهیزی کتاب فوق را به فارسی ترجمه کرده .

این کتاب دربارۀ افسری جوان است که پس از دوئل با افسری دیگر، به ۴۲ روز حبس در اتاقش محکوم می‌شود. اگزویه دومستر در کتاب خود، از زبان این افسر جوان، به شرح جزئیات موجود در اتاق می‌پردازد. کتاب شامل ۴۲ بخش کوتاه است. هر بخش، دربارۀ یکی از جزئیات و وسایل موجود در اتاق است. نویسنده با لحنی طنز، توجه به هریک از اجزای اتاق و توصیف آنها را مانند سفری شبیه‌سازی می‌کند.

عید نوروزاست

هر روزی به ما نوروز باد،

شام ایران

روز باد

سال نو مبارک